Het hoofdredactioneel commentaar in NRC ging gisteren over de déconfiture van EMI. De muziekindustrie is in verwarring en op zoek naar nieuwe zakelijke modellen die wel geld opleveren. De grote schuldige is het downloaden, waardoor de gevestigde industrie steeds meer onzet misloopt.
De hoofredacteur trekt de parallel met de boekenbranche waar bestsellers een steeds belangrijker rol spelen en waar het goed mee gaat. Ze sluit af met de troostrijke constatering "Onheilsprofeten hebben het einde van de radio en het boek voorspeld. Het is niet gebeurd. Integendeel. Oude media kunnen opnieuw springlevend worden. Er is geen reden aan te nemen dat het in de muziek anders zal zijn."
Maar in hoeverre gaat die parallel met het boekenvak op? Het boek (van papier) heeft nog steeds een prominente positie als drager van het geschreven woord. Er zijn wel wat andere verschijningsvormen (e-books, movels, audiobooks), maar die vormen (nog) geen serieuze bedreiging. De positie van de uitgever en de boekhandel is nog redelijk onaangetast en de nieuwe verschijningsvormen zijn hooguit een aanvulling. Het traditionele businessmodel staat nog onveranderd overeind. Daarbij vinden blijkbaar nog steeds voldoende mensen boeken de moeite waard om geld aan uit te geven.
Hoe anders in de muziekindustrie: daar is de CD als drager van muziek op zijn retour (zie voorbeeld uit de Economist) en wordt muziek meer en meer verspreid via digitale weg. De rol van de muziekuitgever (en -retail) is daar niet zo vanzelfsprekend als bij de CD; je ziet dat bands hun eigen productie en distributie ter hand nemen en de platenmaatschappijen buiten spel zetten. En waar die maatschappijen nog een rol spelen in de digitale keten, moeten ze constateren dat er daar veel minder omzet te realiseren valt. Het lukt de muziekindustrie blijkbaar niet meer hun toegevoegde waarde aan te tonen, zowel naar de consument als naar de artiesten toe. Ik denk dat daar ook een groot deel van het probleem ligt: jarenlang hebben de "platenmaatschappijen" het toneel beheerst en konden zij hun voorwaarden opleggen aan artiesten en publiek. Die tijd is voorbij en men heeft zich dat pas te laat gerealiseerd.
De vergelijking die Birgit Donker maakt gaat gewoon niet op. Ze vergelijkt de situatie van de muziekindustrie met die van de boekenbranche, terwijl die vergelijking niet opgaat en ze verwart de content en de drager. Inderdaad: de muziek zal niet verdwijnen, maar de drager CD zal verdwijnen en daarmee wellicht ook de muziekbranche "as we know it".
Citaat uit de Economist:
IN 2006 EMI, the world's fourth-biggest recorded-music company, invited some teenagers into its headquarters in London to talk to its top managers about their listening habits. At the end of the session the EMI bosses thanked them for their comments and told them to help themselves to a big pile of CDs sitting on a table. But none of the teens took any of the CDs, even though they were free. “That was the moment we realised the game was completely up,” says a person who was there.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen